Iedere werkdag om 10:00 en 17:00 uur
Borstkankermaand
Borstkanker is een baan
Koffietijdredacteur Carolien van Wijngaarden is 50 jaar en woont in Groningen. Vorig jaar werd bij haar borstkanker ontdekt. Ze vertelt haar persoonlijke verhaal.

De ontdekking
Ik lig in bed en zie ineens een bult vlak onder mijn huid in m’n rechterborst. Ik denk, ‘dit kan geen borstkanker zijn, want kanker zijn knobbels en dit is meer een dikke schijf’. De volgende dag ga ik dan ook zonder echte zorgen naar de huisarts. Zij reageert wél meteen bezorgd en verwijst me direct door naar het ziekenhuis. Ook dan ga ik er nog steeds niet van uit dat het bingo is en ga daarom in m’n uppie naar de mamagrafie en de punctie. Maar als het weggenomen weefsel, meteen onder de microscoop gaat, wordt het plotsklaps eng! Niemand kijkt me meer aan en de verpleegkundige begint me over de arm te aaien. Ineens denk ik, WAUW, dit is goed mis! Ik vertrek in lichte shock.  

En dan moet ik nog vijf dagen wachten op de uitslag…  

Als een gek ga ik zoeken. Ik moet het weten: ‘hoe sta ik ervoor als het écht zo is’ en ook ‘wat is borstkanker überhaupt?' Ik heb noóóóóóóóit gedacht dat ik het zou krijgen. En dan is het misschien toch zo. Het rare is dat die vijf dagen in het ongewisse ook nog wel even fijn zijn: ik kan mezelf alvast een beetje voeden met kennis, zonder dat het meteen echt keihard op mij slaat. Er blijft nog steeds wat ruimte tussen mij en de kankerkennis omdat het misschien toch niet over mij gaat.

De diagnose
Voor het tweede bezoek aan het ziekenhuis neem ik wel een vriendin mee. Ik schat in dat er een kans is dat ik wellicht/misschien/mogelijk te horen krijg dat het toch menens is. Eigenlijk best vreemd, maar ik ben op dat moment heel rustig en maak zelf grapjes. Als ik de diagnose krijg, voelt het zelfs nog als een soort van spannend. Alsof ik een rol heb in een jongensboekachtig avontuur.  

Pas als ik ‘s middag mijn collega en borstkanker-survivor Esther bel om een afspraak af te zeggen - valt het realiteitskwartje. MIJN HEMEL! Misschien ga ik wel gewoon hartstikke dood! KABOEM! En dan weet ik van gekkigheid niets beters te doen dan om met zus Hanneke het ontzettend op een zuipen te zetten! Eerst uitgebreid de kroeg in. Daarna hebben we thuis, als een soort vreemde uitlaatklep, midden in de nacht en onder het genot van nog meer drank, samen een lijst gemaakt van alle leuke kanten van kanker. Er staat onder andere: goed voor de slanke lijn; veel tv-hangen zonder schuldgevoel; tijd om kinderboek te schrijven; niet meer scheren; fris nieuw kapsel; etc.

Kanker en nu?
De dagen erna daalt het geleidelijk in. Het meest vervelende moment van de dag is het wakker worden. Ik doe m’n ogen open en denk ‘Er was iets? Wat ook al weer?’ en dan ‘PATS… KANKER’. Daarna kan ik alleen maar denken ‘Ik wil dit niet, ik wil hier zover mogelijk vandaan!' Maar dat kan niet en heel langzaam en met horten en stoten wordt het uiteindelijk toch het nieuwe normaal.  

Meteen na de diagnose beginnen de onderzoeken en dus moet ik het aan iedereen om me heen gaan vertellen. Gevolg: mijn leven is ineens alleen nog maar kanker. Ik besluit dan ook vrij vlot om het hebben van kanker te zien als een soort baan. In het weekend heb ik geen onderzoeken en dan neem ik kankervrij. Ik zoek niets op en praat er niet over. Best wel lekker: beetje filmpjes kijken en boeken lezen. Gewoon even niet met mijn gedachten bij de kanker te zijn. Lukt best goed.

Chemo
Precies een maand na de diagnose begint de chemo. Daar ben ik blij om. Ik zie op dat moment de chemo als hét middel om van die kanker af te komen. Dat is waarschijnlijk dan ook de reden dat ik het hele gebeuren niet als heel afschuwelijk ervaar: ze zijn me aan het redden die chemootjes, kill and attack. Ik krijg zestien kuren voorgeschreven. De eerste vier bestaan uit zware chemo. Deze worden dan ook maar één keer in de drie weken gegeven. Het valt bij mij gelukkig mee. Ik word er vooral moe en een soort van grieperig van. Een stomme bijwerking is wel dat bijna alles en iedereen om me heen ineens stinkt: vooral parfum en schone was zijn afschuwelijk. Het is herfst en ook die typische geur van rottende bladeren kan ik bijna niet verdragen. Daarna volgt de minder zware wekelijkse chemo. Hiervan krijg ik een ijzersmaak in mijn mond en word ik een paar dagen futloos. Verder vind ik ‘m goed te doen. Het stomme is alleen dat mijn beenmerg, dat verse witte bloedcellen aanmaakt, bijna nooit op tijd hersteld is om een volgende dosis aan te kunnen. Ook de zenuwen in mijn voeten reageren niet goed op dit middel: ik raak m’n gevoel kwijt en krijg moeite met lopen. Hierdoor heb ik uiteindelijk best veel vertraging opgelopen letterlijk en figuurlijk.  

En dan aan het einde van de kuren een MRI-scan en blijkt het allemaal voor niets geweest te zijn. De chemo heeft niet gedaan wat ie moest doen en de kanker is dus niet gekrompen. In tegendeel, hij is zelfs gegroeid onder mijn oksel ondanks ruim een half jaar chemo. Dát is wél even een flinke domper.  

De operatie
Twee weken na afloop van de chemotherapie word ik geopereerd. Op aanraden van een andere collega gebeurt dit in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis. Dit is een hele goede beslissing omdat achteraf blijkt dat ik door één van de beste borstkankerchirurgen van Nederland wordt behandeld en in dit ziekenhuis je meteen een reconstructie krijgt. Dat is fijn, want dat betekent dat ik na de operatie niet wakker word met een platte borst. Ik krijg een amputatie wat erger klinkt dan het is. Mijn borst wordt leeggehaald, maar de huid blijft gespaard. De lege borst wordt opgevuld met een silicone-implantaat. Hierdoor zit er gelijk een best fraaie ronde kokette Katinka en zie je in een bh niet dat er iets aan de hand is. Helaas geeft Katinka wel een knipoog, want mijn tepel kan niet bespaard blijven. Daar blijkt tijdens de operatie toch kanker in te zitten.

Gemoedsrust
Ik ben van tevoren bang geweest dat na de operatie ‘de grote klap’ zou komen, want ik ben altijd blij met mijn borsten geweest. Dat is gelukkig niet zo. Ik voel me vooral erg opgelucht dat de kanker weg is.  

Wat me helpt is dat ik goed met teleurstellingen om kan gaan en dat komt omdat ik altijd van het ergste uitga. En dan valt het uiteindelijk altijd redelijk mee. Ook nu. Alleen van ’t verlies van de tepel baal ik af en toe nog. Komt denk ik vooral omdat vooraf gezegd was dat ie het waarschijnlijk wel zou halen.  

De rest van de tijd is mijn ‘status quo’ zo’n beetje tussen hoop en vrees. Als ik slecht nieuws krijg verwerken mijn hersenen dit meestal tussen de twee à drie dagen. Daarna voel ik me weer hetzelfde als voor het nieuws. Hier kan ik niets aan doen. Zo werkt het blijkbaar in mijn hoofd, puur mazzel. Ik ben me niet altijd bewust van mijn ‘pech’, maar soms als ik een foto van mijzelf zie van net voordat dit allemaal begon, gaat er wel even een steek door me heen. Ik had niet door hoe gelukkig en onbezorgd ik toen was.

Least but waarschijnlijk not last: radiotherapie
Maar goed, terug naar mijn behandelverloop. Anderhalve maand na de operatie begint de bestraling. Dat lijkt lang maar is nodig, want in de tussentijd moet mijn lijf bijkomen. Door de directe reconstructie duurt het herstel ook nog eens langer. En ook al zit er geen gevoel meer in mijn borst, toch doet ie een paar weken zeer. Vraag me niet hoe dit komt, maar prettig is het niet. De bestraling vind ik uiteindelijk geen enkel probleem. Je voelt er niets van en binnen drie minuten sta je weer buiten. Het vervelendste ervan is dat ik ook hier weer moe van wordt. En mijn huid wordt donkerder en vlekkerig, maar dit trekt langzaam weg.

En nu
Deze zomer heb ik de laatste bestraling gehad en als mijn lichaam voldoende is hersteld, krijg ik nog een lichte chemo… just-to-be-on-the-safe-side. Ik moet zeggen, ik heb het afgelopen jaar niet alleen maar als kommer en kwel ervaren. Zo is het bijzonder mee te maken wat voor een ontzettende lieve zussen, vrienden, collega’s en werkgever ik heb. Het is niet altijd een mooi maar wel een echt AVONTUUR. Je ontmoet nieuwe en vooral veel aardige mensen, zoals alle lieve mensen in het ziekenhuis, en er gebeuren zoveel dingen die je normaal nooit zou meemaken. Wat ook wel bijzonder is, is dat ik vlak na de diagnose een nieuwe relatie krijg. Deze fijne jongen zegt dat hij mijn work-in-progress-lijf nu net zo oké vindt als ervoor. Dat geeft de burger moed. Ik zal moeten leren omgaan met het idee dat het misschien ook niet goed kan aflopen. Volgens de berekening heb ik ongeveer 65 procent overlevingskans als de nieuwe chemo aanslaat. Ik houd dat enge deurtje toch maar op een kiertje om erop voorbereid te zijn. Worden die gedachten in de toekomst te heftig, dan ga ik daar zeker hulp voor zoeken. Maar voor nu hou ik me maar aan wat een Canadese vriend tegen mij zei: ‘You had to deal with cancer, now you have to learn to deal with chancer’. I’ll take my chances…

Carolien van Wijngaarden 

P.s. Om een idee te geven hoe een jaar eruitziet als je borstkanker hebt: klink op deze link voor mijn jaaragenda ziekenhuis 2018/2019. 

Delen
Borstkankermaand
Yoga met kanker, Carolien neemt je mee!
Redacteur Carolien van Wijngaarden, die al zeven jaar voor Koffietijd werkt, krijgt precies een jaar geleden te horen dat ze borstkanker heeft. Deze hele week geeft ze ons een kijkje in haar leven nu en dat van het afgelopen jaar.
Borstkankermaand
Tips van borstkankerbuddies
Redacteur Carolien van Wijngaarden, die al zeven jaar voor Koffietijd werkt, krijgt precies een jaar geleden te horen dat ze borstkanker heeft. Deze hele week geeft Carolien ons een kijkje in haar leven nu en dat van het afgelopen jaar.
Borstkankermaand
Michel kreeg de diagnose borstkanker
Deze maand staan we wat vaker stil bij Borstkanker. In 2018 waren er ruim 17.000 diagnoses. Niet alleen bij vrouwen, ook bij mannen.
Borstkankermaand
De maand oktober staat wereldwijd in het teken van borstkanker
En daarom besteden wij in Koffietijd extra aandacht aan dit onderwerp. Het is een ziekte met vele gezichten die levens ingrijpend verandert. Annebel Schipper van Pink Ribbon en Caroline Griep die zelf de diagnose borstkanker kreeg schoven bij ons aan.
Bekijk meer
Meer bekijken
Wij gebruiken cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Hier vragen we eenmalig je toestemming voor. Bekijk de onderstaande cookie policy voor meer informatie.
Ja, social media cookies mogen worden verzameld, zodat ik gebruik kan maken van social media koppelingen binnen deze site.